Prouder. De site voor trotse ouders, die vals beschuldigd zijn
en voor opa's en oma's, broers, zussen en vrienden die er ook last van hebben dat dit in Nederland kan.

 

Laat ik het volgende zeggen: de gevolgen van een valse beschuldiging zijn groter dan men denkt.

Eerst strijden tegen de beschuldiging,daarna strijden om bij bjz de beschuldiging van tafel te krijgen en nu nog steeds strijden om je kinderen te mogen zien.

Niemand die de emotionele schade vergoed en dan als klap op de vuurpijl je baan kwijt door alle stress die je jaren lang opbouwt.

Eens komt de klap en wie staat je dan financieel bij?

Alleen de woorden"Sterkte"en dat soort slappe excuses krijg je te horen.

Maar bjz zou mij en aan elke ouder een schadevergoeding horen te betalen......

 

Richard, vader van papieren kinderen.

 

Reacties

Op zalvende toon zei de jeugdvoogd volgens een ver van te voren aangeleerd stramien wat zij semi-inlevend afdraaide: “tja meneer, dat is inderdaad vervelend, maar wij kunnen er niets aan doen. Wij hebben moeder meermalen aangesproken, maar moeder is bang en doet dit uit bescherming voor haar kind”. De vader zakte steeds verder weg in zijn stoel. Zijn schouders hingen al jaren maar met het vorderen van het gesprek dook hij steeds meer in elkaar. Van een man veranderde hij steeds meer in een klein beschuldigd kind. “Ja, maar….”waagde hij nog een poging. “Het is niet eerlijk, de rechter zegt dat ik een goede foto moet krijgen.”

De jeugdvoogd zuchtte eens diep en keek zoekend voor steun naar de meegekomen gedragwetenschapper. Die moest dit maar eens oplossen. Vader weigerde het te begrijpen. Zij kon niet blijven uitleggen hoe dit werkte. Zakelijk-efficiënt, maar met een goed aangeleerd gevoel voor net een juiste dosis compassie volgens het handboek, ging de gedragswetenschapper rechtop zitten. Klaar voor de uitleg met een uitstraling alsof er inderdaad een klein kind tegenover haar zat. Terwijl zij haar bril rechtzette leunde zij een klein stukje voorover om volgens de norm net de afstand tussen vader en haar te verkleinen en zo een gevoel van begrip te creëren. “Ziet u het is geen onwil van moeder. Het is een beetje pesten. Tja, hoe zal ik het zeggen: nou ja, moeder wil u niet informeren, maar ja dat moet nou eenmaal van de rechter. Tja, en dan krijg je dit”.

Vader pakte het briefje wat op de tafel tussen iedereen in lag om te bekijken en te bespreken en streek het bijna liefkozend glad voor hij vroeg: “dus u gaat er niets van zeggen?” De dames keken elkaar aan met een korte blik van verstandhouding. “Wat wilt u dat we eraan doen?’ vroeg de voogd. Ze verschoof een beetje in haar stoel. Er leek iets van ontspanning over haar heen te komen. Ze was op bekend terrein. Haar terrein. “Kijk zoals u begrijpt gaan we hier dus geen aanwijzing voor geven, dat voert veel te ver. We hebben gesprekken met moeder waarin we haar begeleiden en stimuleren tot informatie. Dit is nog veel wat u krijgt. Er zijn vaders die het met een paar zinnen moeten doen. Nee, meneer u moet blij zijn dat moeder dit nog doet.” De jeugdvoogd leunde nu achterover. Hier was niets tegenin te brengen. Ze had haar punt duidelijk gemaakt. Wat haar betreft mocht vader vragen wat hij wilde nu: het heikele punt was besproken en hier liet ze het bij.

10 Zinnen krijgt vader elke 3 maanden en een foto van de rug van een kind. De hoop om ooit zijn kind nog te zien is langzaam uit hem gewurgd. En na de gesprekken op uw kantoor die u met frisse tegenzin voert mag ik vader opvangen.

Lieve dames van Jeugdzorg. U ziet mijn man niet kapotgaan. Voor u is hij een man die een marginaal onderdeel vormt van uw dossier. Samen, maar ook ieder apart zijn we hoger opgeleid dan u aan de andere kant van de tafel. Maar omdat we aan deze kant zitten moeten we ons alles van u laten welgevallen. Uw leugens over ons in uw dossiers, uw gedraai, uw manipulaties. En als alles weer voorbij is bij u krijg ik mijn man weer mee naar huis. Kan hij weken niet slapen, zoekt hij overal zijn kinderen, is hij afwezig en depressief. Geniet hij niet meer van het leven en ben ik bang dat hij zijn verlangen tot rust ooit omzet in onherstelbare daden en ik hem niet meer tegen kan houden.

Maar wat maakt u dat uit? U heeft geen last van zijn pijn, u ziet hem niet, u vindt hem niet als hij zijn rust gevonden heeft.

U vindt hem alleen maar lastig. Als u ooit al de moeite neemt om over hem na te denken.

Reacties

Je weet al heel lang dat het niet lekker liep in je huwelijk en tijdens  de scheiding zijn de verschillen alleen maar groter geworden. Er is een voorlopige omgangsregeling bepaald door de rechter, maar de scheiding komt niet van de grond. Je bent een vermogen kwijt aan de almaar brieven sturende advocaten. De bodem van je spaargeld is in zicht. De kinderen zijn vaak ziek op de omgangsdag en jouw aanstaande-ex  geeft aan dat het komt doordat de kinderen bang zijn van jou. Ze “lopen hele nachten op” en “hebben nachtmerries”. Je snapt het niet. Je hebt de kinderen nooit wat aangedaan waardoor ze bang zouden moeten zijn. Je hebt navraag gedaan in je omgeving, maar je hoort niets waar je wat aan hebt.” Spanning na de scheiding”, “wennen”, “verloren voelen” zijn maar wat termen die je hoort en je besluit de kinderen nog een kaartje te sturen om hen een hart onder de riem te steken.

 

Het kaartje krijg je terug met een krabbel erover heen van jouw kind. “Rot op, ik wil je nooit meer zien. En je stomme kaart wil ik niet”. Je bent verbijsterd.

 

Bij de volgende omgang ben je flink opgefokt want je wil weten wat er aan de hand is. De kinderen krijg je niet te zien, wel je boze aanstaande-ex die aan de deur schreeuwt dat je haar en haar kinderen niet moet lastig vallen. Je schaamt je ogen uit je hoofd terwijl je ziet dat de buurvrouw meeluistert achter het raam en je weet niet wat te doen. Verslagen druip je af. Wat moet je anders? Thuisgekomen stuur je je aanstaande-ex een mail dat je boos bent en zo niet behandeld wil worden. Je krijgt geen reactie. Je wordt ziedend en stuurt een withete mail dat ze moet antwoorden in het belang van de kinderen. NÚ krijg je wel een reactie, één zin: JE WEET WEL WAAROM! Omdat je geen idee hebt waarom stuur je nog een mail en een sms dat je gemaild hebt. De reactie volgt per kerende mail. “Stop met me te stalken. En heb het niet over het belang van de kinderen. Als jij aan het belang van de kinderen zo denken kwam je niet langs. De kinderen willen je niet zien. Klaar.”

 

Woedend stap je met het convenant naar de politie. Een diender in blauw staat je welwillend te woord. Als je klaar bent met je verhaal legt hij je omslachtig uit dat hij je niet kan helpen omdat “je de wet ….blablabla ….niet vervolgen ……blablabla”. Het ontgaat je volledig. Er komt maar een ding binnen: hier mogen we niks mee, hier doen we niks mee, hier kunnen we niks mee, maar, vooruit,  we willen wel een melding maken.

 

Na nog een aantal mislukte omgangsmomenten waarbij “de kinderen er niet zijn”, “ziek zijn”, “een feestje hebben” en “bij mijn ouders logeren” en fors wat meldingen bij de politie merk je deze keer dat de agent zich anders opstelt. Die doet moeilijk. In je woede merk je het eerst niet maar op een gegeven moment geeft de agent aan dat jij “moet weten waarom je de kinderen niet meekrijgt”. Verbijsterd kijk je “de mens onder het blauw” aan. Waarom dan niet?

 

Tegen je ligt een aangifte van je aanstaande-ex van mishandeling/stalking/misbruik/intimidatie. Bijgestaan door verklaringen van de kinderen.

 

De grond opent zich onder je voeten, je lijkt te vallen, maar komt niet van je plaats. Je keel wordt droog, het bonst in je hoofd, je voelt je zo licht als een veertje en tegelijk zo zwaar als lood. Je hoort een krasserig klinkende stem met  een rare toonhoogte die je niet als de jouwe herkent, maar wel de jouwe is vragen: ”wat zegt u?” “Aangifte” komt nog net bij je binnen en “melding jeugdzorg”.

 

Ergens in de verte lijkt het of er iemand lacht, een lach van vroeger, een lach uit gelukkiger tijden, een lach die nu een boze ondertoon heeft. Het geluid overstemt bijna het zachte huilen van je kinderen.

 

 

www.prouder.nl©

 

 

Reacties

vier keer zeven maal gemiste kerstmissen

vier keer zeven maal gemiste oud en nieuw

vier keer zeven jaar gemiste telefoongesprekken

vier keer zeven jaar gemiste verjaardagen

vier keer zeven maal mijn verjaardag gemist

vier keer zeven maal gemiste vaderdagkadootjes

vier keer zeven jaar gemiste gesprekken

vier keer zeven jaar gemiste vakantiekaarten

vier keer zeven maal gemiste overgangsrapporten

vier keer zeven jaar geen "papa,...... " 

 

Vier keer vals beschuldigd, zeven maanden vastgezeten

 

 

vier keer per jaar een krabbeltje over wie, en een beetje wat en niet waarom of waar

vier keer per jaar een foto van jullie op de rug

of achter een paal

al bijna weg, net niet helemaal

 

www.prouder.nl©

Reacties
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!

tweet
Categorieën
Google Analytics Alternative